محمدجواد امامی

بیش از این منگر، برو! از سه‌شنبه ۳۱ شهریورماه ۱۴۰۵ به آخرین کشیک روتیشن طب اورژانس رسیده‌ام. صبح است و هوای خنکی نغمه فرا رسیدن پاییز را از میان حرکت شاخ و برگ درختان به گوش می‌رساند. در مسیر بیمارستان، به این فکر می‌کنم که رسماً از فردای امروز، سالِ

از هراس پیش از ورود سه‌شنبه ۳ شهریورماه ۱۴۰۵ بیش از یکسال از آخرین زمانی که روتیشن طب اورژانس را تجربه کردم می‌گذرد. نگرانم. امیدوارم. ترسیده‌ام. خوشحالم. نمی‌دانم تجربه این روتیشن، چطور می‌تواند باشد. حقیقتش را بگویم، در روزهای مقطع کارآموزی، کمی از آن ترسیده‌ام. از شلوغی‌اش. از پیوسته بودنش.

دل‌خوشی و تعارض دیدگاه‌ها؛ از کشیک سه‌شنبه ۱۵ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ بعد از پایان کلاس صبحگاهی، استاد به دنبال دانشجوی کشیک امروز می‌گردد. استاد عزیزی که به واسطه فاصله نه چندان زیاد سنی، می‌توان با او راحت‌تر صحبت کرد. می‌توان پرسید. می‌توان کنکاش کرد. همان استادی که گرند راند بخش روان